Ik merkte ineens hoe erg ik het miste.

Ik merkte ineens hoe erg ik het miste.

Afgelopen zomer reden we over de Zeelandbrug terug naar Utrecht. Ik zag op het water de zeilboten en kreeg een knoop in mijn maag. Het was dat weekend niet gelukt om te zeilen. Te veel andere dingen en het weer zat ook niet mee. Daar op de Zeelandbrug merkt ik hoe erg ik het miste. Het zeilen, waar ik mee ben opgegroeid. Het heerlijke spel van de wind en het water.

Eenmaal bij Utrecht aangekomen was ik stront chagrijnig. Ik was niet te genieten. In plaats van te vertellen aan mijn lief wat de aanleiding was, gaf ik iedereen de volle laag die in mijn buurt kwam. Zo sudderde ik de hele middag in zelfmedelijden.

Twee weken later op vakantie in de Ardennen. Ik lig in de hangmat en heb niets, maar dan ook echt niets te doen. Terwijl ik daar lig popt het zeilen weer op. In plaats van een weemoedig gevoel werd ik nu juist heel blij. Ik kon het toch gewoon gaan doen? Wat weerhoudt mij er toch van om te gaan zeilen, om hier tijd voor te maken?

Ik schreef het op en eindigde uiteindelijk met een concreet plan voor komend jaar: zeilen op de boot met mijn vader om de boot te leren kennen en volgend jaar met ons gezin een paar dagen te zeilen op de boot van mijn vader. Net zoals mijn vader vroeger deed. Dus er staat nu dus weer zeilen in mijn agenda en ik kan niet wachten!

Wat beleef je dingen toch anders als je er wel of juist geen ruimte in je hoofd voor hebt. Daar op de Zeelandbrug beklemde het me en was ik ervan overtuigd dat het niet in mijn leven nu past, want er is geen tijd. En twee weken later in de hangmat met ruimte in mijn hoofd om weer te dromen zag ik weer mogelijkheden en maakte ik van het zeilen een prioriteit.

Wil je mijn volgende blog niet missen?Schrijf je dan hier in voor mijn updates