Ik spring op de fiets en denk: ‘Ik moet echt weg!’

Ik spring op de fiets en denk: ‘Ik moet echt weg!’

Ken je dat gevoel dat je het liefst NU met een knip in je vingers op een andere plek zou willen zijn?

De meivakantie stond voor de deur. En we keken er als gezin enorm naar uit! Een paar dagen samen kamperen in het bos! Ook zag ik voor me hoe ik dan vol nieuwe energie de tweede week van de vakantie weer zou gaan werken.

Ja, we zijn gaan kamperen. Maar nee, die energie kwam niet. Niemand kon er iets aan doen. Het was gewoon domme pech dat ons camperbusje ons in de steek liet, met als gevolg dat we voor mijn gevoel alleen maar bezig zijn geweest met auto-wissels en openbaar vervoer om de juiste dingen op de juiste plek te krijgen. Echt geen wereldramp en allemaal te overzien, maar door het verlangen naar een paar dagen niet op de klok kijken, beetje aanklooien in het bos en vooral ‘samen te zijn’ had ik echt alles behalve nieuwe energie.

 

Nu vraag ik me het volgende af. Wat jij doet in drukke tijden met volle agenda’s om weer tot jezelf te komen? 

 

Lukt het jou om dan écht tijd te maken om 100% aandacht te hebben voor je kleine grote man of je stoere meisie?

 

En als wij als volwassenen hier zelf al mee worstelen, hoe kunnen we onze kinderen dan leren hoe ze genoeg ruimte voor zichzelf kunnen maken?

 

Ruimte? Ja ruimte om als het allemaal even te druk is en dingen tegenvallen onredelijk boos te mogen zijn. Om écht kind te zijn en te vinden dat iedereen stom en de hele wereld tegen hen is. Ruimte om te pruttelen, te voelen en tot rust te komen zodat er weer plek komt voor nieuwe avonturen.

Dus willen we dat onze koters weten wie ze zelf zijn, wat ze leuk vinden en waar ze energie van krijgen? Dan zullen we ze de ruimte moeten geven om dat zelf uit te zoeken. Vanuit een prettige plek, een thuis waar ze zichzelf kunnen zijn.

 

Dan hoeven zij straks niet hun zakgeld te besteden aan een hotelkamer zoals ik deed. Hoe dat zo kwam?

 

De tweede week van meivakantie was weer een werkweek. Dinsdag een dagje vrij genomen om zonder kinderen wat te ondernemen met mijn lief. Heerlijk! Althans… als ons camperbusje start…. Nee! Niet weer! Houd het dan nooit op? Lekker dramatisch, maar zo voelde het wel op dat moment.

Na enorm klooien met accu’s en startkabels, rijden, stilstaan, aanduwen, hulpvragen, rijden, stilstaan, wachten op de ANWB en motor draaiende proberen te houden waren we aan het einde van de dag thuis. Zonder bus en mét stoom uit mijn oren. “Niemand kan er iets aan doen. Het is gewoon domme pech.” ging er nog als mantra door mijn hoofd. Niet dat dat hielp.

Wat heb je dan nodig? Ik? Ruimte om weer even tot mijzelf te komen. Dus na een half uurtje naar het plafond staren ging het wel weer. Toen ’s avonds de telefoon, het was inmiddels 23 uur, dochter-lief wilt niet meer bij oma logeren maar opgehaald worden. ‘Jullie zijn toch thuis? Het is maar 5 minuten fietsen.’ Hysterisch gehuil als wij haar plan nog proberen om te buigen.

 

Terwijl ik op de fiets spring denk ik: ‘Ik moet echt weg!’

 

Eenmaal weer thuis vertel ik mijn lief dat ik echt even weg wil. Hij snapt mij en ik pak mijn laptop. Per mail zeg ik alle afspraken van die week af die me geen energie geven. Ik boek een hotelkamer voor één nacht in the middle of niks (normaal zou ik ons camperbusje pakken, maar ja je kent het verhaal…). En ik zorg dat ik pas aan het einde van de volgende dag hoef uit te checken. Zo, dat voelde al heel goed.

Ik ben niet weggegaan omdat er iets mis is in mijn relatie, deze wilde ik juist goed houden door even weg te gaan. Want als ik moe ben, geen energie heb voelt het alsof ik alles moet fixen. Voel ik me overal verantwoordelijk voor en reageer ik op iedere ‘Mamaaaaa, ….’ En dat maakt mij niet bepaald een leuk persoon om in je buurt te hebben kan ik je vertellen.

 

Hahaha, nou hoeveel ouders vluchten naar een hotel als hun kinderen vakantie hebben?

 

Het waren twee heerlijk dagen, voelde als een week. Met volle focus heb ik gewerkt en ben ik met een bak energie (daar ging het om natuurlijk!) weer naar huis gegaan. Wat heerlijk om zo thuis te komen en helemaal beschikbaar te zijn voor mijn gezin.

Dankbaar voor mijn lief die me die ruimte heeft gegeven zonder twijfel. Trots op mezelf dat ik het ook echt heb gedaan en het niet bij een verlangen heb gelaten om vervolgens gefrustreerd te raken dat ik het niet doe.

Dat had ik dus ff nodig!