’Maar mama je zei net: JA!’

’Maar mama je zei net: JA!’

Op de automatische piloot beantwoord ik een vraag van de kinderen met ’ja’. Een paar minuten later kijk ik verbaasd de woonkamer in en vraag op strenge toon: ‘Waarom staat de tv aan?’. Waarop de kinderen niets begrijpend antwoorden: ’Maar mama je zei net: JA!’.

Op de automatische piloot staan. Ergens anders zijn met je hoofd. Het gebeurt ons allemaal. Maar het frustreert me enorm omdat ik het andersom ook heel vervelend vind als een ander doet alsof er geluisterd wordt maar niet hoort wat je zegt. Ik weet ook dat dat bij mij het resultaat is van een te vol hoofd. Dat ik weer eens in de overleef-stand sta en dat maakt mij geen leuk mens. Wat doe je eraan?

 

Hoe zorg je ervoor dat je met je hoofd in het hier en nu bent?

Dat je 100% aandacht hebt voor waar en met wie je bent?

 

Prioriteiten stellen. Keuzes maken én ernaar te handelen. Bij mij helpen wekkers daarbij. Sterker nog, ik leef van wekkers! Waar mijn omgeving soms knetter van het gerinkel wordt. Maar ik kan op school-en werkdagen niet zonder. Natuurlijk een wekker om op te staan. Het liefst een half uurtje eerder dan de rest. Maar ook een wekker die me waarschuwt dat we over 10 minuten naar school gaan. Een wekker die me een half uur van tevoren vertelt dat ik mijn werk moet gaan afronden als ik niet met een ontploft hoofd bij school wil staan. Een wekker die me vertelt dat ik aan het eten moet gaan beginnen als ik wil dat het niet mislukt.

Het zijn wekkers die me op het juiste moment een seintje geven om te gaan afronden, dat ik me klaar moet maken voor het volgende. Op tijd uitzoomen en vervolgens weer kunnen inzoomen. Zodat ik bij school sta en er ook echt sta voor de kinderen. Dat als ik thuis ben, ik ook echt aanwezig ben.

 

Door echt aandacht te hebben, er met je hoofd bij te zijn op de momenten dat je met anderen bent (ook als je je kind naar bed brengt) geef je een teken van liefde en zeg je daarmee: ‘Ik zie en hoor je. Je mag er zijn. Ik ben graag met jou.’

 

Door dit goed in mijn hoofd te prenten weet ik waar wil zijn. Klinkt mooi hè? Toch, uitgerekend tijdens het schrijven van dit verhaal ben ik mijn wekker vergeten en kom ik te laat op school. Ontzettend stom van mij. Gelukkig stond er die middag verder niets op het programma. Zodat ik eenmaal thuis met een kop koffie en 10 minuutjes niks doen weer uit de overleef-stand was en een en al oor voor de kinderen had. Heel fijn, want ik had hun verhalen niet willen missen!

Wil je mijn volgende blog niet missen?Schrijf je dan hier in voor mijn updates