Van geheim naar herstel

Misschien heb je zelf nog nooit met een eetstoornis te maken gehad. Ken je iemand in je omgeving die ermee worstelt, of vraag je je af hoe het eigenlijk zover kan komen dat eten, niet eten of braken zo’n grote rol in iemands leven gaat spelen.

In dit verhaal vertel ik over mijn eetstoornis, over wat eraan voorafging, hoe het voor mij was om er jarenlang mee te leven en wat er uiteindelijk nodig was om echt te herstellen.

Met mijn verhaal wil ik bijdragen aan meer begrip voor wat er achter een eetstoornis kan schuilgaan. En laten zien dat herstel mogelijk is, ook als de weg daar naartoe lang en ingewikkeld kan zijn.

Mijn geheim

Ik was 14 jaar en had het gevoel dat ik te veel was, niet goed genoeg en nergens echt bij hoorde. Ik voelde me vaak heel alleen. Ik kreeg eetbuien, dan voelde ik die onzekerheid niet. Ik kwam aan, wat mijn overtuigingen van te veel zijn alleen maar bevestigde.

Ik vond andere destructieve manieren zoals o.a. braken en helemaal niet eten om zo ook mijn gevoelens te dempen en waarmee ik angstig probeerde mijn gewicht onder controle te houden. In mijn hoofd leek dat de oplossing.

Ik kwam in een neerwaartse spiraal. Ik viel af en haalde hoge cijfers op school, maar voelde me nog steeds niet goed genoeg en alleen. Jaren leefde ik met mijn geheim. Tot ik op een dag in een docu zag dat wat ik stiekem deed een naam had: Boulimia Nervosa. Ik was opgelucht. Ik was niet de enige.

Toch ging ik door met mijn dubbelleven. Het kostte me steeds meer energie om mijn geheim verborgen te houden. En ik verlangde zo naar écht contact met anderen, rust rondom eten en een positief gevoel over mijn lichaam.

Opening

Het was januari 2004, ik was inmiddels 23 jaar en uitgeput. Ik kwam mijn studentenkamer bijna niet meer uit. Dit was het moment dat ik naar mijn huisarts ging voor hulp en voor het eerst open sprak met mijn ouders en vriendinnen over wat er speelde. Na de schaamte was er opluchting. En ik kwam in de ggz terecht voor een ambulante opname. 

Na een jaar was ik volgens het systeem hersteld. Het was spannend om mijn studie weer op te pakken en weer ‘gewoon mee te doen’. Want hoe moest ik omgaan met de gedachten van de eetstoornis die ik nog had?

In de jaren die volgden kreeg ik een lange relatie en werd ik moeder van mijn twee kinderen. En de stem bleef dagelijks aanwezig. Die zei dat ik moest afvallen, me moest schamen voor mijn lichaam en dat ik nooit goed genoeg was. Ik deelde er niet over met mijn omgeving en verloor het contact met mezelf.

Erkenning

In 2021 scheidde ik. Een keerpunt in mijn leven. Ik ging o.a. naar Schematherapie en ontdekte Ecstatic dance en Stembevrijding.

Het was tijdens mijn opleiding tot stembevrijder, dat ik echt in moest zien dat, na al die jaren, ik nog zoveel dingen deed die echt werden aangestuurd door de stem van mijn eetstoornis.

Pas toen ik onder ogen durfde te zien dat mijn eetstoornisstem zoveel bepaalde, ontdekte ik dat ik niet mijn eetstoornis bén. Maar dat die stem getriggerd wordt als ik niet lekker in mijn vel zit, me alleen voel of wanneer er onduidelijkheid is. 

Ik ontdekte dat herstel alleen mogelijk was als ik die stem ging erkennen als een deel van mij. Niet door die als vijand te bestrijden, maar door te begrijpen dat dat deel in mij bang en alleen is, ze gehoord wilt worden. 

Door stembevrijding (zingen) ben ik gaan oefenen met meer ruimte innemen, me uitspreken en mijn angsten leren verdragen. Ik ging de overtuigingen van mijn eetstoornisstem herkennen en onderscheiden van mijn gezonde stem, van wie ik werkelijk ben.

Herstel

Mijn eetgestoorde gedachten en gedragingen kregen zo minder grip op mijn leven en het vertrouwen in mijzelf groeide. Ik durf nu mijn mening te geven, ook als die anders is dan die van een ander. Ik durf hardop te zingen, te lachen, iets te zeggen zonder me te schamen. En ja, ik ben mezelf ook mooi gaan vinden en heb waardering voor mijn lichaam.

Als moeder voel ik me vrijer en krachtiger om mijn rol op mijn eigen manier in te vullen. En ik heb me kunnen openen voor een nieuwe liefde.

Ook heb ik mijn passie gevonden als stembevrijder. Ik begeleid mensen middels zingen om meer ruimte te geven aan wat ze voelen, zich uit te spreken en steeds meer te ervaren dat ze op hun eigen kracht kunnen vertrouwen.

Zingen is voor mij een medicijn, een gezonde manier om om te gaan met mijn emoties, ook als gedachten en gevoelens die verbonden zijn aan mijn eetstoornisverleden soms nog opkomen. Het verschil is dat nu mijn gezonde stem mij de weg wijst. 

Ik hoop met mijn verhaal bij te dragen aan het bespreekbaar maken over wat herstel werkelijk inhoudt en wat het betekent om te leven met de schaamte en worsteling van een eetstoornis(verleden).

Heb je na het lezen vragen, herken je iets uit mijn verhaal of roept het iets bij je op? Voel je vrij om me een berichtje te sturen.